Heimakvöld og kósíheit

Endalausar hrúgur af þvotti, margar bækur á náttborðinu og þar á meðal 79 af stöðinni eftir Indriða G. og Ljós í ágúst eftir William Faulkner sem mamma gaf mér í jólagjöf. Fresta því til morguns að fara og kaupa inn fyrir áramótin, þá verð ég örugglega í meira stuði en núna. Annað kvöld er ég boðin í doktorsútskrift og svo er jólapartí Gleðikórsins sem þýðir að það borgar sig ekki að vera með nein plön á sunnudaginn...

Hér kemur sætasti jólastrákurinn þetta árið, hann Aldar Freyr sex vikna.

Nú er ég með hnút í maganum

Heyrði þetta í fréttunum fyrir örfáum mínútum og er bara algerlega lömuð. Benazir Bhutto var mjög hugrökk kona, einhver hefði bara lifað rólegu lífi einhvers staðar á Vesturlöndunum en hún hinsvegar sneri heim. Hún var hetja. Og nú er hún orðin að píslarvotti.

Benazir Bhutto látin

Þá er ein Þorláksmessan að baki,

klukkan að byrja að ganga þrjú, búið að skúra og strauja jóladressið, græja gotteríð sem fer með mér annað kvöld í jólaboðið sem verður víst miklu fjölmennara en ég hélt og það er bara ennþá betra. Mál að skríða í ból svo að ég vakni í vinnu á morgun og gleymi ekki öllu sem ég ætla að taka með mér.

Ég vann eitt afrek í dag. Ég yfirsteig feimnina og brá mér í Þorláksmessuboð til hennar Nönnu matargúrús. Hver hefur ekki lesið lýsingarnar hennar og slefað niður á höku? Ég er nú ekki mikið fyrir að trana mér fram en ég er orðin svo hugrökk eftir alla skemmtilegu kaffitímana í vinnu tvö þar sem mannvitsbrekkur landsins hafa haldið uppi fjörinu. Þannig að ég ákvað að skella mér þótt ég þekkti ekki hræðu hjá Nönnu, hún sjálf meðtalin því að þótt ég hafi lesið bloggið hennar í fimm ár (og allavega á meðan ég var á blogspot vissi ég að hún las mitt, en á moggablogginu veit ég aldrei hver les nema fólk noti kommentakerfið) þá höfðum við aldrei hist. Ég vissi bara að ég myndi ábyggilega lenda í skemmtilegum samræðum við einhvern, sem er auðvitað stór hluti af því að fara í matarboð. Og auðvitað gekk það eftir. Og svo fékk ég himneskan mat að borða þó að það liti nú ekki út fyrir það þegar ég kom inn í stigaganginn því að skötulyktin var yfirgnæfandi. En hún kom ekki frá Nönnu og raunar var vel passað upp á að hafa lokaðar dyrnar til að fá ekki skötulyktina inn. Ég var meir að segja svo frökk að ég færði henni Nönnu smávegis af Fundarstaðarkökunum eins og hann Shawn kallar Nanaimo Bars upp á íslensku. Ég breytti uppskriftinni smávegis, sleppti smjörlíkinu og hveitinu í neðsta laginu, mér fannst allt í einu svo asnalegt að nota hveiti í eitthvað sem er ekki bakað. En sennilega er tilgangurinn með hveitinu að líma þetta saman, hveitilím sko. Þetta var nefnilega dálítið laust í sér. En smakkaðist drulluvel, annars hefði ég ekki þorað að að flagga því framan í gúrúið. Og svo notaði ég 70% Nóa til að þetta yrði ekki jafn dísætt og í fyrra.

Svo að ég var södd og sæl þegar ég skáskaut mér niður Laugaveginn til að hitta Gleðikórsfélagana í anddyrinu á Eymundsson. Veðrið var miklu betra en við áttum von á, að vísu dálítið kalt en það hefði nú ekki verið nein stemmning án þess. Svo sungum við jólalögin út um allt, hittum fullt af fólki og skemmtum okkur konunglega. Og höfum aldrei haft aðra eins áheyrendur, fólk var bara gersamlega að missa sig.

Og nú er ég algerlega að missa mig. En að vísu tilheyrir Þorláksmessu að vaka dálítið lengi og vesenast. Er í annarri umferð að hlusta á Mannakorn, hvílíkur lúxus þar sem ég var mjög svo upptekin í bænum á sama tíma og tónleikarnir voru í útvarpinu, að geta bara hlustað á netinu. Og þessi unga söngkona þeirra er algert hæfileikabúnt, hlakka mikið til að fylgjast með henni í framtíðinni.

Nú er klukkan að slá í þrjú og þessi pistill er orðinn alltof langur. Svo að ég segi bara

GLEÐILEG JÓL

og verið góð hvert við annað

Þessa sögu hef ég heyrt áður

Það muna ábyggilega margir eftir því þegar ungur strákur skrifaði um bróður sinn sem var nákvæmlega í þessari aðstöðu. Stórhættulegur maður sem hafði meðal annars orðið manni að bana en var á götunni í reiðuleysi og til alls vís, enda viti sínu fjær. Þjóðfélagið trylltist og umræðan um aðbúnað geðsjúkra fór upp úr öllu valdi. Svo fjaraði það út og ekkert breyttist. Þessi hvellur dugði ekki til.

Erum við í alvöru svo þroskaheft að það þurfi stöðugt að vera að segja dramatískar sögur af verstu sort til að halda athygli okkar vakandi? Af hverju mótmælum við ekki eins og siðaðar þjóðir og höldum því áfram þangað til að hlutunum hefur verið komið í lag, ekki bara lofað að þeim verði komið í lag? Hvernig er hægt að vera með afgang á fjárlögum en liggja á peningunum frekar en að sinna fárveiku fólki sem þarf á því að halda?

Þessi maður gæti líka orðið mannsbani. Hver mun axla ábyrgðina á því?

Óttast hvað sonur minn gerir næst

Talandi um flensuvörn

Ætli hún lesi bloggið mitt? Nei, bara, hún sagði mér í dag, alveg upp úr þurru, að hún væri að fara með bollann sinn heim til að setja hann í uppþvottavél og þetta gerði hún fyrir hver einustu jól og á hvítasunnunni líka.

Það munar öllu

Flensuvörn

Ég var að vinna í dag með konu sem er að fara að halda upp á þrjátíu ára starfsafmæli sitt. Það kom fram í prívatsamtali (ekki við hana) að hún hefur notað sama kaffibollann í öll þessi þrjátíu ár og aldrei þvegið hann. Henni verður aldrei misdægurt, svona fer maður að því að fá gott þol fyrir bakteríum

Ég fann jólaandann, hann var þá ekki týndur

Ég er að hlusta á dásamlegasta jóladisk í heimi, Westminster Cathedral Choir þar sem karlakór og drengjakór syngja jólasálma, alvöru jólasálma en ekki neitt sykrað jólapopp. Ég veit voðalega lítið um þennan disk, hann dagaði uppi hjá mér einhvern tímann með engu hulstri eða neitt. Ég stakk honum í hulstrið hjá Tjarnarkvartettinum sem er hinn uppáhaldsjóladiskurinn minn og þar fær hann að vera mestallt árið. Og ég skal aldrei láta hann frá mér.

Ég held að ég sé bara nokkuð heppin með að hafa komist á bragðið með þessa tónlist. Ef hann pabbi minn hefði ekki verið í kirkjukórnum hefðum við systkinin ekki upplifað þessa kvöl og pínu á meðan við biðum eftir því að hann kæmi heim úr jólamessunni. Til að ganga ekki af göfflunum, hnífunum og skeiðunum þá fékk eitthvert okkar þá snilldarhugmynd að fara með honum í messuna. Og eftir það varð ekki aftur snúið. Og annað, við fórum oftast upp í Vesturkot til afa og ömmu í jólaheimsókn og þá smitaðist ég af kyrrðinni í sveitinni. Og þar fór ég líka í jólamessu og fékk að vera engill. Og ég var í svo fallegum, bleikum pífukjól og ég gleymdi að fara úr kápunni svo að það sá enginn kjólinn, það var nú alveg agalegt. Þá var séra Bernharður Guðmundsson prestur og ég ruglaði honum iðulega saman við Harry Belafonte, það var eitthvað með þetta afríkuvesen á honum.

Ef ég ætti að skapa mín eigin jól, hvaða rugl er þetta, auðvitað skapa ég mín eigin jól á hverju ári! En draumajólin mín alltsvo, þá vildi ég helst vera uppi í sveit í algerri þögn en samt með mína nánustu í kringum mig. Við myndum spila (þrátt fyrir að það var bannað heima, hún amma mín leyfði ekkert svoleiðis guðlast á jólunum), tala saman, fara í leiki, borða eitthvað gott, hlæja og fíflast. Mér finnst alltaf réttu jólalitirnir vera dimmblátt og hvítt, litirnir á myrkrinu og snjónum, helst hundslappadrífa í ljósaskiptunum á aðfangadag svo að maður geti andað að sér kyrrðinni. Það eru jólin mín. Spurning um að framkvæma þetta einhvern tímann, það þarf ekki annað en að leigja bústað.

Jólaandi

Þetta er svo tilfinningaþrunginn tími, þessi aðventa. Nú slepp ég vel frá öllu jólahaldi, þarf ekkert að elda nema í vinnunni og gef bara eina jólagjöf. En samt er undarleg tilfinning að læðast inn. Ég átti óvænt fríkvöld í lok nóvember og þreif allt og skreytti, síðan hefur verið einstaklega notalegt að koma heim. Í fyrra gerði ég þetta í kringum 20. desember og fannst ég vera nýbúin að skreyta þegar kominn var tími til að taka það allt niður.

Maður verður eitthvað svo tilfinningasamur á þessum tíma. En samt finnst mér ég ekki komast í samband við jólin og ég held að það sé bara af tómri tilfinningasemi. Ég verð alltaf hálf fegin þegar þetta er afstaðið. Ég hef í gegnum árin ekki lagt mikið upp úr jólunum, ég hef til dæmis oft boðið mig fram í vinnu um jólin en hálfpartinn séð eftir því. Þetta er óttaleg fyrirhöfn, allt saman. En ég vildi samt ekki missa af því.

Ég gerði tvennt um helgina sem ég vonast til að verði að hefð. Við systkinin hittumst öll á jólahlaðborði og svo hittist Gleðikórinn til að æfa jólalög. Við systkinin höfum öll nóg að gera og hittumst mjög sjaldan, helst þegar einhver á afmæli, og það er frábært að safnast svona öll saman til að borða góðan mat og eiga góða stund á veitingahúsi. Alveg nauðsynlegt. Og Gleðikórinn, við stefnum á að halda því áfram sem við gerðum alltaf með Háskólakórnum, að syngja jólalög í miðbænum á Þorláksmessu og fara svo og fá okkur bjór á eftir. Það er líka alveg nauðsynlegt fyrir jólin, hitta góða vini og rifja upp gamlar minningar og syngja svo jólalög á Laugaveginum. Svo að þetta tvennt tryggir að ég hitti alltaf fullt af fólki í desember, systkini mín og vinina. Þá ætti ég að finna rétta jólaandann.

Þakrenna í óskilum

Það liggur heil þakrenna hér úti í garði. Hún er ekki af þessu húsi, sem betur fer og húsin í kring virðast öll hafa sínar þakrennur, hvað ætli hún hafi eiginlega flogið langt? Ég er sennilega bara heppin að hafa ekki fengið hana inn um svefnherbergisgluggann. Ég gat ekki hugsað mér að fara á fætur í morgun og hjóla upp í Árnastofnun, ég hefði sennilega verið klukkutíma á leiðinni og orðið gegndrepa líka. Of mikið að hafa svo myrkur líka. Og frekar heimskulegt að taka leigubíl þessa leið. Ég vinn þetta bara upp seinna. Sennilega á þriðjudaginn, þá verð ég á kvöldvakt í vinnu eitt og get tekið morguninn í vinnu tvö. Það er ennþá brjálæðislega hvasst en ég ætla samt að drífa mig til Árna. Yfirmaðurinn er að fara í frí og ég verð að hitta hana eitthvað áður.

Veðrið setti allt úr skorðum

Lúsíubrauð

Ég fékk Lúsíubrauð í vinnunni í dag. Í vinnu tvö, alltsvo. Vinna tvö fer fram á þremur stöðum, ýmist í Orðabók Háskólans, Íslenskri málstöð eða í Árnastofnun en þennan daginn var ég hjá Árna. Ég er nú heimavön hjá honum eftir alla vinnuna sem ég lagði í ritgerðina sem ég hætti við. Vinna eitt fer hinsvegar bara fram á tveimur stöðum og reynslan hefur kennt mér að hringja á undan mér til að vita hvort ég á að mæta á Hverfis eða Flókann. Vinna þrjú fer svo fram út um allan bæ en hún er bara endrum og sinnum þegar ég er kölluð til að kynna einhverjar matvörur. Þannig að segja má að ég vinni á óteljandi stöðum, þar af fimm föstum. Það verða viðbrigði eftir áramótin þegar það verður bara vinna eitt og það bara á einum stað. Nú myndi ég ýta á speistakkann en hann virkar ekki eftir að tölvan mín lenti í vatnsbaði áðan þegar eldhúskraninn skrúfaðist af og breyttist í lítinn gosbrunn. vonandi lagast hann aftur þegar hann þornar, annars verður tölvan bara að vera svona. Það er hættulegt að vaska upp, nú er ég hætt því  Þess vegna verður þetta allt í einni bunu. En lúsíubrauðið, alltsvo, það var nú dálítið furðulegt. Alveg heiðgult og með rúsínum í. Það má vera að það venjist, ég er sennilega alltof mikill sætugrís fyrir þetta saffran. En allavega, ég verð aðeins að lýsa stemmningunni þarna á kaffistofunni í Árnastofnun. Klukkan þrjú á miðjum degi var nógu mikið rökkur til að hafa kertaljós og einhverjir Svíar voru að bjóða upp á saffranbrauðið og líka sýrópssúkkulaðihjörtu sem eru örugglega líka eitthvað sænskt, allavega hef ég ekki smakkað þau áður. Í kringum borðið sat fólk og ég er nokkuð viss um að meðalaldurinn hefur verið hærri en á nokkrum öðrum vinnustað á landinu. Ég held reyndar að gamlingjarnir sem fara á aldur séu ekkert að hætta í Árnastofnun, þeir halda bara áfram að mæta og dunda sér við einhver verkefni. Það hljóta nú að vera meðmæli með staðnum. Og þessir gömlu menn skapa alveg yndislegt andrúmsloft á kaffistofunni, svona fróðir og skemmtilegir eins og þeir eru. Ég gæti pínt ofan í mig endalaust lúsíubrauð fyrir þennan félagsskap.